Narzędzia do wiercenia skał z węglika wolframu stały się standardem branżowym w górnictwie, wydobywaniu, budownictwie i badaniach geologicznych, ponieważ wytrzymują warunki, które w ciągu kilku minut zniszczyłyby zwykłe narzędzia stalowe. Węglik wolframu jest około dwa do trzech razy sztywniejszy od stali i utrzymuje swoją twardość nawet w wysokich temperaturach powstałych w wyniku tarcia o skałę. Oznacza to, że wiertło zakończone węglikiem wolframu może przebijać granit, bazalt lub kwarcyt przez wiele godzin, nie tracąc krawędzi tnącej.
Sam materiał to kompozyt składający się z cząstek węglika wolframu połączonych ze sobą metalem takim jak kobalt, który działa jak klej utrzymujący na miejscu ziarna twardego węglika. Ta kombinacja zapewnia narzędziu zarówno twardość (odporność na zużycie), jak i wytrzymałość (odporność na pękanie pod wpływem uderzenia), czyli równowagę, której czysta hartowana stal po prostu nie jest w stanie osiągnąć. Dlatego prawie każde poważne narzędzie do wiercenia skał dostępne obecnie na rynku, od małych ręcznych młotów obrotowych po masywne maszyny do wiercenia tuneli, wykorzystuje płytki lub końcówki z węglika wolframu.
Nie każde zadanie wiercenia wymaga tego samego narzędzia. W zależności od rodzaju skały, średnicy otworu i metody wiercenia stosuje się różne konstrukcje narzędzi z węglika wolframu, aby uzyskać najlepszą wydajność i najdłuższą żywotność.
Bity guzikowe posiadają zaokrąglone wkładki z węglika wolframu wciśnięte w stalowy korpus bitu. Są to najczęściej wybierane narzędzia do wiercenia udarowego w twardych, ściernych skałach, ponieważ okrągłe przyciski równomiernie rozkładają naprężenia udarowe i są odporne na odpryski. Są szeroko stosowane w wierceniu otworów strzałowych, wierceniu studni i kotwieniu skał.
Bity krzyżowe wykorzystują krawędź z węglika wolframu w kształcie dłuta, ułożoną w kształcie krzyża lub X. Tną skutecznie w miękkich i średnio twardych skałach i są popularne w przypadku otworów o mniejszej średnicy w budownictwie i kamieniołomach, chociaż w wyjątkowo twardych formacjach zużywają się szybciej niż wiertła guzikowe.
Wiertła DTH przenoszą mechanizm udarowy do samego otworu wiertniczego, dostarczając mocne, skoncentrowane uderzenia bezpośrednio w ścianę skały za pomocą przycisków z węglika wolframu. Taka konstrukcja minimalizuje straty energii w przypadku długich przewodów wiertniczych, dzięki czemu idealnie nadaje się do wiercenia głębokich otworów w górnictwie i studniach.
Bity Tricone wykorzystują trzy obrotowe stożki wysadzane wkładkami z węglika wolframu. Gdy wiertło się obraca, stożki jednocześnie miażdżą i żłobią skałę. Wiertła te są powszechnie stosowane w wierceniu ropy i gazu, a także w wierceniu otworów strzałowych o dużej średnicy, gdzie występują duże prędkości obrotowe i duży ciężar na wiertle.
Nie wszystkie węgliki wolframu są sobie równe. Producenci łączą różne rozmiary ziaren węglików i zawartość kobaltu, aby uzyskać gatunki odpowiednie dla określonych warunków skał. Wybór niewłaściwego gatunku jest jedną z najczęstszych przyczyn przedwczesnego uszkodzenia narzędzi wiertniczych.
| Stopień węglika | Zawartość kobaltu | Najlepiej nadaje się do |
| Drobne ziarno, niska zawartość kobaltu | 6-8% | Bardzo ścierna skała twarda |
| Średnie ziarno, średni kobalt | 9-11% | Ogólnego przeznaczenia, formacje mieszane |
| Grube ziarno, wysoka zawartość kobaltu | 12-16% | Skała spękana lub mocno uderzona |
Ogólnie rzecz biorąc, wyższa zawartość kobaltu zwiększa wytrzymałość, ale nieznacznie zmniejsza odporność na zużycie, podczas gdy niższa zawartość kobaltu zwiększa twardość, ale sprawia, że narzędzie jest bardziej podatne na odpryskiwanie przy silnych uderzeniach. Wykonawcy wierceń zazwyczaj współpracują z dostawcami narzędzi, aby wybrać gatunek dostosowany do konkretnej formacji skalnej, którą spodziewają się napotkać na miejscu.
Nawet najlepsze narzędzia do wiercenia w kamieniu z węglika wolframu w końcu się zużyją, ale to, jak szybko, zależy w dużym stopniu od warunków pracy. Zrozumienie tych czynników pomaga ekipom wiertniczym uzyskać jak największą wartość z każdego bitu.
Operatorzy, którzy uważnie monitorują te zmienne, zwykle zauważają znacznie dłuższą żywotność wiertła i mniej nieplanowanych wymian narzędzi, co przekłada się bezpośrednio na niższe koszty wiercenia na metr.
Wiedza o tym, kiedy wymienić zużyte narzędzie do wiercenia w kamieniu z węglika wolframu, może zapobiec kosztownym przestojom i uniknąć uszkodzenia droższego sprzętu wiertniczego znajdującego się dalej w ciągu łańcucha.
Właściwa konserwacja wydłuża żywotność narzędzi wiertniczych z węglika wolframu i zapewnia wydajną pracę wiertniczą. Kilka nawyków ma wymierny wpływ na cały cykl wierceń.
Okresowe obracanie wierteł i sprawdzanie płytek węglikowych pod kątem wczesnych oznak zużycia pozwala załodze wykryć problemy, zanim narzędzie ulegnie całkowitej awarii w połowie otworu, co może być znacznie droższe w naprawie niż planowa wymiana.
Węglik wolframu jest twardy, ale kruchy, dlatego nieostrożne upuszczenie lub ułożenie bitów w magazynie może spowodować ukryte mikropęknięcia, które później prowadzą do nagłej awarii. Przechowywanie narzędzi na stojakach lub wyściełanych pojemnikach chroni krawędzie węglikowe przed niepotrzebnymi uszkodzeniami spowodowanymi uderzeniami.
Zaopatrzenie się w narzędzia do wiercenia w kamieniu z węglika wolframu od renomowanego producenta jest tak samo ważne, jak wybór odpowiedniego projektu wiertła. Nierówna jakość węglika, słabe wiązanie pomiędzy węglikiem a korpusem stalowym lub niedokładna obróbka cieplna mogą prowadzić do przedwczesnych awarii w terenie. Poszukaj dostawców dostarczających przejrzystą dokumentację dotyczącą gatunku węglika, wyników testów twardości i procesów kontroli jakości. Zamawianie próbek bitów do uruchomienia próbnego na konkretnym typie skały jest jednym z najbardziej niezawodnych sposobów potwierdzenia, że narzędzie będzie działać zgodnie z oczekiwaniami, przed złożeniem zamówienia zbiorczego.
Narzędzia do wiercenia w skałach z węglika wolframu stanowią poważną inwestycję w przypadku każdej operacji wydobywczej, budowlanej lub poszukiwawczej, a uzyskanie odpowiedniego doboru, dopasowania gatunku i konserwacji opłaca się w postaci większych prędkości wiercenia i niższych kosztów ogólnych. Rozumiejąc różne typy wierteł, dopasowując gatunki węglików do warunków skały i obserwując wczesne oznaki zużycia, zespoły wiertnicze mogą znacznie wydłużyć żywotność narzędzi i ograniczyć nieplanowane przestoje na miejscu.